Celebracja Chwili

Często, rozmawiając z ludźmi słyszę że są zaganiani. 

Rozumiem to całkowicie, wiem przecież w jakim świecie żyjemy. 

Często, jak mówię o dbaniu o własne, drobne przyjemności słyszę Fajnie, ale ja nie ma na to czasu. 

Znam to dobrze z własnego życia…

….Ale czy na pewno nie mamy na to czasu?

Codziennie pijemy przecież herbatę, kawę, jemy śniadanie, bierzemy prysznic, jedziemy autem, czy autobusem, bądź chodzimy na pieszo. Każdego dnia wcieramy w ciało mazidła, kosmetyki, patrzymy, oddychamy, rozmawiamy z innymi ludźmi itd. To wszystko robimy codziennie, niestety robimy to w biegu. Wówczas jesteśmy nieświadomi bodźców i przyjemności jakie nam to przynosi. 

Czy aby usiąść na minutę i posmakować smaku herbaty czy kawy, poczuć jej aromat i dotyk na podniebieniu, to zbyt dużo? Czy powolne dotykanie, głaskanie swojego ciała nanosząc mydło, obmywając je wodą, czy kremując kremem, to dużo? Czy włączenie sobie przyjemnej muzyki i uśmiechnięcie się do siebie podczas jazdy samochodem, to dużo? Albo porozmawianie wtedy ze sobą? Czy kilka wypowiedzianych słów, spojrzenie w oczy i uśmiechnięcie się do listonosza, czy ekspedientki w sklepie, to dużo? Czy dostrzeżenie zielonych listków na drzewach, refleksów słońca w odbiciu szyb, kolorowych kwiatów w donicach, śpiewu ptaków przycupniętych na pobliskim drzewie, to dużo? Czy głęboki oddech zaczerpnięty do głębi naszych płuc po porannym wyjściu z domy, czy to na prawdę dużo?

Czy to kosztuje nas więcej czasu? Nie.

Czego więc potrzebujemy? 

Jedynie świadomego wyboru i pozwolenia sobie na przyjemność.

Dlaczego zatem nie pozwalamy sobie na przyjemność? 

Z wielu życiowych przyczyn zamknęliśmy się. Zamknęliśmy się na to, co nas krzywdzi, ale wraz z tym i na to, co dla nas dobre i  przyjemne. Zmniejszyliśmy w sobie pojemność na to, co miłe, co nas cieszy i dostarcza prawdziwej wewnętrznej radości.

 A może pora na zamianę? 

Może już czas, by cieszyć się tym, że Jesteśmy, że Żyjemy, że możemy doświadczać w tym, tak bogatym w bodźce świecie?

Nic nie dzieje się od razu. Nawet największe zmiany, dokonują się małymi krokami.

Każda drobna przyjemność, niczym kolejny wdech czyniący balonik coraz pełniejszym, pogłębia w nas obszar wewnętrznego szczęścia. Rozrastamy się wówczas radośnie. Bogaci to nas, nasze życie, ale i każdą osobę, która znajdzie się w naszym otoczeniu.

Co powiesz zatem na codzienny, mały kroczek w stronę zmiany jakości Twojego Życia?

Od czego zaczniesz?

PS. Mam małą zachętę. Oprócz przyjemności i poczucia szczęścia, jakie zasieje w Tobie takie działanie, dostaniesz coś jeszcze. Dostaniesz uczucie spowolnienia, wręcz zatrzymania czasu. Jakby ktoś podarował Ci go w prezencie.

Jedyne ryzyko: Można się od tego uzależnić! ;)

Źródła zdjęć:

 http://kobieta.interia.pl/kuchnia/news-aromatyczna-herbata-korzenna-z-cytrusami,nId,1910014

  http://www.tapeciarnia.pl/246435_woda_banki_zachod_slonca_chmury_odbicie_deszcz

https://pixers.pl/fototapety/fresh-poranna-rosa-na-trawie-wiosna-i-motyla-39622933

Oddech i równowaga

Czasem jest tak, że bardzo wiele dzieje się w nas, w naszym życiu. Mogą to być sprawy, emocje dla nas trudne, gdy czujemy, że wszystko wymyka nam się spod kontroli, że zaczyna nas to przerastać. Ale może to być tak, że wszystko świetnie nam się układa, każde rozpoczęte działanie momentalnie rozkwita, pociąga za sobą kolejne i koleje cudne wydarzenia. Czujemy się wręcz upojeni szczęściem i ekscytacją. Jesteśmy na wielkiej fali. Rozpędzeni… Zarówno w jednym jak i drugim momencie, często tracimy połączenie z samym sobą. To co nam wtedy potrzebne, to zatrzymanie się. Choć na chwilę.

Zatrzymać się. Poczuć siebie. Osiąść w sobie. Dotknąć swoich uczuć, dotknąć wnętrza siebie. Odciąć się na chwilę od całego świata zewnętrznego, od myśli, emocji, zamiarów, oczekiwań, wszystkiego. Być tu i teraz ze sobą.  Oddychać. Upajać się chwilą. W tym momencie wszystko się rozluźnia, nasze ciało, przestrzeń wokół nas. Odpada to, co sztuczne, zostaje to co żywe, to co prawdziwe. Zasiane ziarna zyskują życiodajny, troskliwy grunt. Rozluźniasz się. Otwierasz. Regenerujesz. Napełniasz siłą. Osadzasz w swoim źródle.

My ludzie, jako  nierozerwalna część tego wszechświata, jesteśmy stworzeni by działać w harmonii. Naturalnym naszym stanem jest utrzymywanie równowagi między energią żeńską i energią męską w nas. Energia żeńska jest w ciągłym ruchu, nie zna zastoju, jest nieokiełznana, czasem łagodna, czasem żywiołowa ale zawsze w przepływie. Energia męska zaś, jest bardzo silna, stateczna, potrzebuje osadzenia. Dominacja jednej, bądź drugiej energii, doprowadzi do oderwania lub zastoju. By naszym ziarnom zapewnić życiodajny grunt, by móc zatroszczyć się o ich wzrost, rozkwit, dopieścić i zebrać plony, potrzebujemy dbać właśnie o tę naszą wewnętrzną harmonię, równowagę energii żeńskiej i energii męskiej w nas.

Można to zrobić na wiele sposobów. Fajnym sposobem zatrzymania się jest oddech. Głęboki, świadomy oddech. Można skupić swą uwagę na wdechu i wydechu, obserwując przy tym pracę swojego brzucha. Można utożsamić oddech z falą przypływu i odpływu, wyobrażając sobie i czując obmywający nas ocean. Można wdechem nabierać piękne świetliste kolory,   a wydechem usuwać to co już stare, niepotrzebne. Między wdechem, a wydechem można poczuć moment zatrzymania, jako kontakt, dotyk wręcz, swojego Centrum, swojej Głębi.

...

Zatrzymać się upajając zmysły w kontakcie z naturą.

Zatrzymać się delektując się wielobarwnym, smakowitym posiłkiem.

Zatrzymać się pielęgnując, pieszcząc swoje ciało.

Zatrzymać się zatapiając w dźwiękach muzyki.

Zatrzymać się zanurzając się w tańcu.

Zatrzymać się w czułym przytuleniu samego siebie.

Zatrzymać się z czułością do Siebie………

Jak ja to czuję? Idź, działaj, poznawaj, doświadczaj, płyń, zmieniaj, odkrywaj, leć i zawsze utrzymuj kontakt ze swoim Sercem, ze swoim Głębią. Tak czuję harmonię tych dwóch pięknych energii w sobie.

źródła zdjęć:

https://liveheroes.com/pl/brand/josephine-wall

https://tr.pinterest.com/explore/josephine-wall/?lp=true

Drogi wielu kolorów

Błękit pogodnego, spokojnego i czułego nieba.

Różnorodne odcienie zieleni, miękkich, troskliwych, błyszczących w słońcu liści i traw.

Intensywny, niczym słońce pustyni, pełen radości, żółty wrotycz.

Głęboko orzeźwiający, biały krwawnik.

Czerwone wręcz od intensywnych dotyków słońca, drobne, słodko radosne mirabelki, przywołujące echo śmiechów dzieciństwa.

Małe, wiotkie gałązki, wesoło napstroszone średnie drzewka i silne, dumne, opiekuńcze, stare i mądre drzewa.

Powoli rozpoczynające swoje dojrzewanie, owoce czeremchy …

Do tego niesamowite, słodko natarczywe cykady świerszczy, brzdęki much, pszczół i bąków, świergoczące opowieści ptaków i mnóstwo czarujących przestrzeń wokół motyli.

A wśród tego wszystkiego, On.

SZCZĘŚCIARZ! – pomyślałam.

Szczęśliwy, że może tego wszystkiego doświadczać. Nasycić swe oczy, nos, uszy, skórę.

Zatrzymać się i BYĆ. Tu i Teraz.

Widok jest tak cudny!

…Ale przecież już widział podobne, zachwycające miejsca…

Przyszło do Niego jedno pytanie: „ Czy naprawdę musiał przenieść się tyle kilometrów od swojego poprzedniego domu, by się tak zachwycić?!”

Tam też było pięknie. Tam też rozpływał się w naturze …

….Promienie słońca intensywnie rozgrzewają Jego ciało, przyjemnie owiewa Jego skórę wiatr i szumi delikatnie do ucha…

Tak, potrzebował.

….

Będąc od bardzo dawna, czasem od zawsze, w jednym miejscu. Tkwiąc w tych samych relacjach, kontaktach, czynnościach, obowiązkach. Tworzymy wzorce, schematy, które wciąż powielamy. Zmienia się ich forma zewnętrzna, kolor, opakowanie, ale nie zmienia się środek. Powielamy sami siebie i swoje doświadczenia. Niczym kot goniący swój ogon. Trzymamy się tego, co znamy, co przyjęliśmy za bezpieczne. Co z lęku, uznaliśmy za jedyną, prawidłową i słuszną drogę naszego życia.

Najczęściej nie jesteśmy szczęśliwi. Czujemy Brak.

Głodzimy tak swoją Duszę.

Na chwilę będąc w naturze nasycamy się tym, co Żywe, Piękne i Prawdziwe.         

…Na chwilę.

….

Więc, TAK. Potrzebował zmiany. Nowych ludzi, miejsc, sytuacji. By zobaczyć inne, dotąd nieznane strony samego siebie. By dać sobie szansę ujrzenia swoich własnych reakcji, w nowych dla Niego sytuacjach. By poznać siebie bardziej. By zbliżyć się do Siebie. By poczuć swą i kruchość i wielką siłę. Doświadczyć NOWEGO na wielu płaszczyznach siebie samego i Jego życia. Była to dla Niego wręcz kosmiczna podróż. Odważył się. Dał sobie szansę. Dostał od Życia dużo więcej, niż sobie wymarzył….. a wierzcie mi, Jego wyobraźnia potrafi bujnie marzyć!

….

Pozwalając sobie na Zmiany, na Nowe, słuchając głosu Serca, Idąc i Działając w zgodzie ze Sobą, z Zaufaniem do Siebie i do Świata,

pozwalamy sobie,

tak naprawdę

ŻYĆ,

BYĆ,

DOŚWIADCZAĆ

nie iluzji,

a PRAWDY O SOBIE I O ŚWIECIE.

źródła zdjęć:

http://www.josephinewall.co.uk/limited_page2.html

  https://narrativeinart.wordpress.com/wall/

Puzzle

Są ludzie, którzy nie mają w życiu jednej, wiodącej pasji, ich wnętrze wypełnia wiele, różnorodnych zainteresowań. Często, na pierwszy rzut oka bardzo od siebie odległych, niczym nie powiązanych. Zawsze zachwycało mnie to, dziwiło, zastanawiało, ale i frustrowało. Tym bardziej, że jestem jedną z nich. O ile łatwiej byłoby mieć jedno zamiłowanie, które można by zgłębiać, rozwijać, wzbogacać, w którym można by stać się specjalistą…, ba! Profesjonalistą!

Ale…

Ale to może właśnie tak ma być?! Może powinniśmy zaakceptować ten fakt, że jesteśmy różnorodni i uznać go za swoje bogactwo, swój dar.

Może właśnie ta różnorodność jest naszą pasją, naszą największą umiejętnością?

A może ta wielorakość, różnokolorowość jest czystym, naturalnym stanem? Cechą przypisaną każdemu człowiekowi, każdej żywej istocie?

Nie jesteśmy przecież tylko łagodni, weseli, czuli, uśmiechnięci, sympatyczni, optymistyczni. Odczuwamy też złość, strach, smutek, frustrację, wzruszenie, spontaniczność, a nawet dzikość : ) W niektórych momentach jesteśmy wyciszeni, a kiedy indziej dynamiczni. Czasem potrzebujemy ruchu, ekspresji, a czasem zwykłego pobycia w „bezruchu”. Czasem ciągnie nas do ludzi, a czasem lubujemy się w obecności z samym sobą.

Tak jak w naturze, jest i noc i dzień, i przypływ i odpływ, i słońce i deszcz, i mróz i upał, a także wiele stanów pośrednich. Na wszystko jest miejsce. Mało tego, nie ma jednego bez drugiego. Tak jak tęcza, która by być, by zachwycać potrzebuje i słońca i deszczu. Może to błąd, że często zastygamy wręcz w skrajnościach, definiujemy się, przypinamy metki, ujednolicamy, formujemy w określony kształt. Wszystko co ŻYWE jest przecież  w ciągłym ruchu, przepływie, jest zmienne.

I tak sobie pomyślałam, że może te wielobarwne, rozproszone pasje są jak … puzzle.

Jest ich dużo, ale każdy jest ważny i potrzebny. Bez jednego, nie ma w pełni drugiego. Niektóre z nich będą tworzyły tło, a inne motyw wiodący. Jedne zostaną ułożone wcześniej, by później mogły dołączyć kolejne. Nie może zabraknąć nawet najmniejszego, najbledszego z nich, wszystkie są potrzebne, by stworzyć pełny, kompletny obraz. CAŁOŚĆ.

CAŁOŚĆ, której nie widzimy na początku, tylko ma końcu naszego działania.



źródła zdjęć: http://puzzle.tapeciarnia.pl/josephine_wall?st=1