DOM

Czym jest nasz dom? Budynkiem z betonu, drewna, czy cegły? 
Na pewno jest on ważny, ale czy to nasz prawdziwy dom?
To może jest nim nasze ciało?
Już bliżej. Ono też jest bardzo ważne. Ale pójdźmy trochę dalej.

Dla mnie, moim domem jest Moje Wnętrze, przestrzeń mojego Serca i mojego Brzucha. To mój fundament. Miejsce, gdzie cumuje, odpoczywam, nabieram siły, weryfikuję swoje prawdy, gdzie się ogrzewam i gdzie tworzę. 

Umysł, nakierowany na świat zewnętrzny często popada w chaos, zatraca się w schematach, cudzych prawdach,  oczekiwaniach. Gubi się i plącze. 

Serce natomiast, zawsze dostrzega prawdę. Dla serca, życie jest proste. Serce nadaje kierunek i odrzuca wszystkie narzucone z zewnątrz schematy, zakazy, nakazy, oczekiwania itp. Widzi świat czysty. Nie zna braku. Kocha. 

W Brzuchu zaś …hmm, tam tkwi głęboka mądrość świata.  

O ten Dom powinniśmy przede wszystkim dbać. Jego upiększać, budować, w niego inwestować, jemu poświęcić swój czas i zainteresowanie.

 Jak to zrobić? To naprawdę bardzo proste, wystarczy z nim rozmawiać, świadomie skupiać na nim swoją uwagę i koncentrację. Wsłuchiwać się w jego głos. Fajnie jest przykładać ręce do swojego Serca, czy Brzucha i tak po prostu być. Wytwarza się wtedy niesamowite pole energii, energii która rozświetla i uzdrawia. Można słuchać bicia serca i zatapiać się w tym dźwięku... 

To są drobne czynności, jedyne czego wymagają od nas, to naszego zaangażowania i uwagi. Nic więcej.

Dachem dla naszego domu jest nasze ciało. Bardzo ważne jest, by dach ten był solidny, wytrzymały i szczelny. Aby nasza Dusza mogła realizować swój życiowy plan, potrzebuje bezpiecznego, wygodnego schronienia. Bez niego jest to niemożliwe. Dbajmy więc o siebie. Świadomie i czule. Do niczego się nie zmuszajmy.  Wybierajmy to, co wywołuje w nas przyjemność. W każdym aspekcie. Szykując sobie pożywienie, pielęgnując ciało, ćwicząc, pracując, rozwijając swoje zainteresowania, spotykając się z ludźmi, tworząc z nimi relacje. Nawet najzdrowsza rzecz na świecie, jeżeli nie sprawia nam przyjemności, jeżeli się do niej zmuszamy, nie wzbogaci nas. Nasze ciało, nasze Serce, nasza Dusza wie, co dla nas najlepsze. Słuchajmy Siebie zatem, idźmy za tym podszeptem, a nasze ciało będzie okazem zdrowia i radości.

Nasz fizyczny dom, możemy potraktować jako piękny ogród dla Duszy. Ogród, o który trzeba dbać, by rozrastał się i kwitł, by był bogaty w piękne kolory, subtelne, ciekawe zapachy, interesujące kształty i widoki, byśmy w nim jak najlepiej wypoczywali i regenerowali swoje siły. Ogród potrzebuje też ochrony, by nikt i nic nie zniszczyło naszych plonów. Dlatego też, świadomie twórzmy w naszym domu swoją przestrzeń. Otaczajmy się rzeczami, które są dla nas przyjemne i ważne, a usuńmy rzeczy, które zaśmiecają i blokują nam przepływ energii w domu. Dbajmy o czystość, świeżość, ład i porządek. Dbajmy o świeże kwiaty, piękne zapachy w domu. Fajnie jest zapalić sobie kominek z olejkiem eterycznym, który i leczy i odświeża przestrzeń. Rewelacyjnie działają kadzidła, które oczyszczają nasz dom z wszelkiego nagromadzenia i zastoju. Oczywiście świece! Małe, duże, wszelkiego rodzaju i palone jak najczęściej. Ogień ma magiczną moc. Oczyszcza, ogrzewa, wycisza. Wieczór spędzony przy świecach, czy to w kąpieli, czy w samotnym zamyśleniu, przy muzyce, czy z ukochanym, w niesamowity sposób wzbogaca naszą Duszę. Co jakiś czas dobrze jest robić oczyszczanie mieszkania świecami. Kładziemy wówczas małe podgrzewacze na podłodze w całym domu, tak by jedna świeczka widziała przynajmniej jedną ze swoich koleżanek świeczek. Czekamy, aż wszystkie wypalą się do końca. Zbieramy i od razu wyrzucamy. Jak zawsze w tego rodzaju czynnościach ważna jest intencja. Można dołączyć do tego kadzidła, dźwięki gongów, bębna, czy dzwonków. Po zakończeniu czuć natychmiastową różnicę w energii przestrzeni domu.

Pamiętajmy, to co wokół nas, jest odbiciem naszego wnętrza. Zawsze dbając o to, co na zewnątrz poruszamy to, co w naszym środku. I odwrotnie.

Im bardziej i czulej zaglądamy do swojego wnętrza, tym troskliwiej dbamy o nasze ciało i dom, tworząc w sobie i wokół siebie Piękno.

źródło zdjęć:

https://www.facebook.com/WildWomanSisterhood/photos/

a.149642998518626.34111.149639628518963/866134850202767/?type=3&theater

 https://pl.aliexpress.com/cheap/cheap-white-rose-china.html

Celebracja Chwili

Często, rozmawiając z ludźmi słyszę że są zaganiani. 

Rozumiem to całkowicie, wiem przecież w jakim świecie żyjemy. 

Często, jak mówię o dbaniu o własne, drobne przyjemności słyszę Fajnie, ale ja nie ma na to czasu. 

Znam to dobrze z własnego życia…

….Ale czy na pewno nie mamy na to czasu?

Codziennie pijemy przecież herbatę, kawę, jemy śniadanie, bierzemy prysznic, jedziemy autem, czy autobusem, bądź chodzimy na pieszo. Każdego dnia wcieramy w ciało mazidła, kosmetyki, patrzymy, oddychamy, rozmawiamy z innymi ludźmi itd. To wszystko robimy codziennie, niestety robimy to w biegu. Wówczas jesteśmy nieświadomi bodźców i przyjemności jakie nam to przynosi. 

Czy aby usiąść na minutę i posmakować smaku herbaty czy kawy, poczuć jej aromat i dotyk na podniebieniu, to zbyt dużo? Czy powolne dotykanie, głaskanie swojego ciała nanosząc mydło, obmywając je wodą, czy kremując kremem, to dużo? Czy włączenie sobie przyjemnej muzyki i uśmiechnięcie się do siebie podczas jazdy samochodem, to dużo? Albo porozmawianie wtedy ze sobą? Czy kilka wypowiedzianych słów, spojrzenie w oczy i uśmiechnięcie się do listonosza, czy ekspedientki w sklepie, to dużo? Czy dostrzeżenie zielonych listków na drzewach, refleksów słońca w odbiciu szyb, kolorowych kwiatów w donicach, śpiewu ptaków przycupniętych na pobliskim drzewie, to dużo? Czy głęboki oddech zaczerpnięty do głębi naszych płuc po porannym wyjściu z domy, czy to na prawdę dużo?

Czy to kosztuje nas więcej czasu? Nie.

Czego więc potrzebujemy? 

Jedynie świadomego wyboru i pozwolenia sobie na przyjemność.

Dlaczego zatem nie pozwalamy sobie na przyjemność? 

Z wielu życiowych przyczyn zamknęliśmy się. Zamknęliśmy się na to, co nas krzywdzi, ale wraz z tym i na to, co dla nas dobre i  przyjemne. Zmniejszyliśmy w sobie pojemność na to, co miłe, co nas cieszy i dostarcza prawdziwej wewnętrznej radości.

 A może pora na zamianę? 

Może już czas, by cieszyć się tym, że Jesteśmy, że Żyjemy, że możemy doświadczać w tym, tak bogatym w bodźce świecie?

Nic nie dzieje się od razu. Nawet największe zmiany, dokonują się małymi krokami.

Każda drobna przyjemność, niczym kolejny wdech czyniący balonik coraz pełniejszym, pogłębia w nas obszar wewnętrznego szczęścia. Rozrastamy się wówczas radośnie. Bogaci to nas, nasze życie, ale i każdą osobę, która znajdzie się w naszym otoczeniu.

Co powiesz zatem na codzienny, mały kroczek w stronę zmiany jakości Twojego Życia?

Od czego zaczniesz?

PS. Mam małą zachętę. Oprócz przyjemności i poczucia szczęścia, jakie zasieje w Tobie takie działanie, dostaniesz coś jeszcze. Dostaniesz uczucie spowolnienia, wręcz zatrzymania czasu. Jakby ktoś podarował Ci go w prezencie.

Jedyne ryzyko: Można się od tego uzależnić! ;)

Źródła zdjęć:

 http://kobieta.interia.pl/kuchnia/news-aromatyczna-herbata-korzenna-z-cytrusami,nId,1910014

  http://www.tapeciarnia.pl/246435_woda_banki_zachod_slonca_chmury_odbicie_deszcz

https://pixers.pl/fototapety/fresh-poranna-rosa-na-trawie-wiosna-i-motyla-39622933

Delektuj się Życiem

Życie jest jak pudełko czekoladek… nie raz na pewno słyszeliście to porównanie… może to brzmi jak banał, ale naprawdę tak jest. Codziennie rano wstajemy nie wiedząc co nas czeka, kogo spotkamy, czego doświadczymy. I czym bardziej otworzymy się na odbiór, tym większego bogactwa smaków zaznamy.

Ostatnio, wstając codziennie rano, maiłam w perspektywie raczej monotonię i niepewność. Jednak, codziennie rano witając swój dzień, pisząc kilka słów do Siebie, bo tak robię każdego poranka, życzyłam sobie otwarcia na wszystko co mnie spotyka, zaufania do Siebie i do Życia.

Nie oczekiwałam niczego…. dostałam tak wiele.

Ważne! Nigdy nie byłam bierna, szłam za impulsem. Poczułam, że mam coś zrobić i robiłam to. Nie myślałam o efektach, robiłam to, co czułam. Angażowałam się w to. Wiedziałam, że wszystko ma jakiś cel, choć w tym momencie go nie widziałam. Prawdę mówiąc jeszcze dokładnie go nie widzę… choć trochę zaczynam podejrzewać ;) Wszystko co robiłam sprawiało mi przyjemność. Rano wstając otwierałam się. Z ciekawością doświadczałam tego, co darowało mi życie.

Nawet jak trafiłam na twardą lub gorzką czekoladkę, czułam, że z jakiegoś powodu właśnie taka jest mi potrzebna. I tak było. Zazwyczaj po tym przychodziła przepyszna, wyborna i smakowita pralinka : )

Dałam się zaskoczyć! Dałam się dopieścić! Obserwowałam siebie i życie, byłam w sobie. Smakowałam nowych smaków życia, moich uczuć, emocji, kolorów, które się we mnie budziły. W takim stanie bardzo łatwo jest dostrzec, że każde nasze działanie ma swoje konsekwencje. Każdy nowy krok pociąga za sobą następny, jedna otwarte drzwi otwierają kolejne i kolejne…. Wystarczy tylko iść, ale nie ślepo, bo wtedy, tak jak ślepiec nic nie zauważymy, wszystko co najlepsze przemknie nam koło nosa. Iść czujnie, delektując się każdą życiową czekoladką : )